In juni 1979 in het dan eindelijk zover, de eindexamens zijn achter de rug, het diploma is binnen en de oproep voor de militaire dienst staat op de schoorsteen. Opkomen 1 week voor mijn 18e verjaardag in Amersfoort om daar te worden opgeleid tot infanterieverkenner.
UNIFIL was al een tijdje in het nieuws, maar gezien mijn plaatsing en het drukke opleidingschema raakte dat op de achtergrond.
Later, toen ik bij mijn parate onderdeel in Nunspeet was, sijpelden er wervingsartikelen en andere informatie over dienst doen in Libanon door.
Bovendien werden er 2 jongens geplaatst in mijn peloton die net terug waren uit Libanon en de verhalen van deze TS'ers maakten dat ik contact opnam met de commandant om te informeren hoe ik in aanmerking kon komen voor uitzending.
Wat had ik anders te doen? (nog) geen werk en geen idee wat te gaan doen.
Op donderdag zou ik de dienst verlaten en de dinsdag daarvoor zette ik mijn handtekening onder de "bereidverklaring uitzending UNIFIL"
Vanzelfsprekend wel de afzwaaifeesten meegemaakt en me de maandag daarop gemeld bij mijn nieuwe onderdeel in Assen, 43 PAINFBRIG

Om nu te zeggen dat de eerste indrukken goed waren is een leugen, maar het valt ook niet mee om je na 14 maanden bij een paraat onderdeel aan te passen aan een club die net in opleiding is.
Zeker niet als je na aankomst, terwijl je plunjebaal nog "onderweg" is meteen voor 14 dagen het veld in moet.
Gelukkig stond na die oefening mijn plunjebaal wel in de kazerne en terwijl iedereen met een grote hoeveelheid vuile uitrustingstukken zat, had ik alleen mijn kast in te ruimen.

Een van de hoogtepunten van deze "herhalingen" was de oefening "Pantserstorm" bij het Korps Commando Troepen (KCT) in Roosendaal.
Deze heren waren er volgens mij op uit, van ons een goed geoliede vechtmachines te maken hetgeen in tegenspraak was met onze vredesmissie.
Ons hoogtepunt beleefden we op de afsluitende dag: 's-morgens vroeg eerst naar de vaarschool om te leren van onze uitrusting drijfpakketten te maken zodat wapen en uitrusting droog bleven bij het oversteken van een rivier. De enige hoeveelheid water van betekenis die wij in Libanon zouden meemaken viel uit de lucht....
Hierna hebben we de rest van de dag doorgebracht met hoofdzakelijk (speed-) marsen en kaartleestochten. Na het geïmproviseerde avondmaal (kip slachten en vervolgens kant en klare kippensoep klaarmaken) kregen we te horen dat we een wandeling mochten maken waarna het "einde oefening" zou zijn. We hebben de rest van de nacht ( 45 kilometer gelopen en kwamen de volgende ochtend ongeveer een uur voor de verwachtte aankomsttijd, zingend en lachend bij de gereedstaande voertuigen die ons terug zouden brengen naar Assen.
De heren van het KCT waren niet blij dat wij snel en ogenschijnlijk fit arriveerden na wat een zware oefening heette.

Tussen alle alle oefeningen door werden we ook gebruikt als speldenkussen, tenminste ik had het gevoel er minimaal 2 liter lichaamsvocht bijgekregen te hebben. Het inentingenboekje staat derhalve vol met aantekeningen over alle mogelijke injecties voor als je naar de tropen gaat.

Ik herinner me nog goed de afsluitende oefening "Waaksaem" in de heuvels bij Monschau (BRD) begin december, je voorbereiden op een missie in het Midden Oosten (waar de temperaturen gemiddeld niet onder de + 10 zijn) bij temperaturen die niet boven de min 12 uitkwamen. Ik heb het nog nooit zo koud gehad....
Het is toen wel duidelijk geworden dat men ons peloton tot een hechte eenheid had gesmeed die op een oorlog was voorbereid, waarom bleef ons een raadsel want we moesten immers de vrede bewaren in Libanon.
Alle voorlichtingsfilms gaven hetzelfde beeld, de 1e lichting had het zware werk gedaan en voor de rest was het telkens de taken overnemen en de situatie onder controle houden.
De enige berichten in de media waren die van onrusten in Beirut waarbij telkens het Dutchbatt/UNIFIL symbool in beeld kwam. Beirut was te ver naar het noorden om je zorgen over te maken.
Achteraf lijkt het erop dat er bewust een niets aan de hand sfeertje is gecreëerd om de werving niet in gevaar te brengen en de thuisblijvers niet nodeloos (?) ongerust te maken.

Gelukkig was ons onderdeel vrijgesteld van wacht tijdens kerst en de jaarwisseling zodat we die thuis konden doorbrengen.